Grafmonumenten - Gedenktekens met Verbeeldingskracht

Grafmonumenten - Gedenktekens met Verbeeldingskracht

Voor het natuursteenbedrijf Magma Gedenktekens BV ontwierp Wil een serie gedenktekens met als titel: "Gedenktekens met Verbeeldingskracht".

De vorm van de monumenten die deel uitmaken van deze serie komt voort uit gedachten over leven, dood en de relatie tussen deze twee. Begrippen als "dood" en "eeuwigheid" lijken te groot om te omvatten. Symbolen voorzien in beelden om deze begrippen toegankelijker te maken; ze helpen om het onbegrijpelijke te verbeelden.

De onderstaande ontwerpen zijn auteursrechtelijk beschermd. Rechthebbende is Magma Gedenktekens BV.
Voor de website van Magma Gedenktekens BV, klik hier.

 

Zonnepoort

De Zonnepoort is een monument uit de deelserie "Poort".

De poort of doorgang verbeeldt de overgang tussen hier en hiernamaals. Het is tegelijkertijd de scheiding en de verbinding tussen twee werelden.
Dood is geen einde; na elke nacht komt een dag. Dood en leven gaan in elkaar over.
Misschien is er een wereld na dit aardse. In elk geval leven onze doden voort in onze herinneringen en dromen.

Deze poort wordt bekroond door een stralende zon. De zon staat voor de overgang naar een volgende fase. Ze straalt het licht uit dat het leven na dit aardse belichaamt.

 

Afdruk

Op de steen van De Afdruk is een (fragment van een) sterk uitvergrote vingerafdruk van de overledene aangebracht.

Elk leven is verbonden met alles dat leeft. Elke gedachte, elke actie, veroorzaakt een rimpeling die effect heeft op de omgeving. Het verplaatsen van een steen verlegt de loop van de rivier. Elk leven laat een concrete afdruk achter.

De tekening van een vingerafdruk op groot formaat krijgt een landschappelijk karakter. Ze roept associaties op met een labyrint.
Labyrinten zijn eeuwenlang gebruikt als symbool voor een innerlijke zoektocht of een reis naar het onbekende.

 

Wolk

Een gedenksteen in de vorm van Een Wolkje.
"Daar ruist langs de wolken een lief'lijke naam, die hemel en aarde verenigt tezaam", is een vers dat vaak gezongen wordt bij protestantse uitvaarten.
Zowel Christus als de hemel worden geassocieerd met een plaats boven ons, boven de wolken. De wolken scheiden de hemel en de aarde.

Wolken zijn er en zijn er ook niet; ze zijn ongrijpbaar. Ze nemen de vorm aan van elk beeld dat in ons is.
We associëren wolken met 'zacht' en 'wollig'; een ideale rustplaats om op weg te drijven...

 

Wegwijzer-1 Wegwijzer-2

Twee variaties van De Wegwijzer, geïnspireerd op de stenenstapelingen die je in rotsachtige wandelgebieden tegenkomt. Ze vormen de markering van de route, de wegwijzer voor 'het goede pad'.
Passerende wandelaars voegen regelmatig een steen toe aan de stapeling. Zowel om degenen die na hen komen de weg te wijzen, als om een getuigenis van hun aanwezigheid achter te laten.

Deze Wegwijzers kunnen worden gezien als getuigenissen van een leven dat ons voorging naar een volgende fase.
Ook bieden ze nabestaanden de mogelijkheid om een keitje achter te laten.

 

Tafel

De Tafel als symbool voor de betekenisvolle momenten in een gezamenlijk leven; de plek om een gesprek te voeren, om samen te eten, om samen te toasten en te troosten.
Ook de dood is zo'n betekenisvol moment in de relatie met iemand. Niet alleen de dood en het afscheid nemen, maar zeker ook het liefdevol gedenken en het levend houden van de herinnering.

Een tafeltje waarop in dit geval een roos is neergelegd: 'bedankt voor alles',maar ook iets anders zou kunnen worden achtergelaten, geblazen, geëtst of gehakt. Bijvoorbeeld een schelp voor iemand die van de zee hield, het kopje koffie dat altijd samen gedronken werd of een boek dat de overledene graag las.